0
Blogs

Je hebt er maar één.

ÉÉN | je hebt er maar één.

Ik was laatst bij een korte lezing van Govert Schilling op Wildeburg. Alles over sterrenkunde & astronomie.

Enerzijds helpt het idee dat wij onderdeel uitmaken van de kosmos, die nog zóveel groter is dan wij ons kunnen voorstellen, met relativeren. Vooral tijdens off-days. Het is geen rocket science (ha!) om te bedenken dat we allemaal weleens een slechte dag hebben.

De..
er-komt-niets-uit-mijn-handen-dag
ik-zit-ergens-in-vast-maar-hoe-kom-ik-hieruit-dag
ik-voel-stress-en-een-naar-onderbuik-gevoel-door-iets-wat-ik-wel-of-juist-niet-heb-gedaan-dag
ik-wil-kiezen-voor-iets-anders-maar-weet-niet-waar-ik-moet-beginnen-dag

Als je je op zo’n moment beseft dat je slechts een pixel bent, een heel-klein-ieniemienie-onderdeeltje in het heelal, kan dat best helpen relativeren, toch?

Want wat we doen, voelen, zijn, bijdragen aan deze wereld lijkt op die schaal onbegonnen werk. Zo klein, dragen we iets bij? Nog minder dan een druppel op een gloeiende plaat. Sterker nog: het relativeren zou zo kunnen omslaan in een

ik-zit-op-de-bank-en-ik-zit-wel-lekker-dus-kom-er-voorlopig-ook-maar-niet-vanaf-want-ik-ben-toch-een-kleine-pixel-in-een-giga-kosmos-dus-wat-heeft-het-voor-zin aandoening.

Daarom ben ik hier, gewoon even tussendoor. Om je te vertellen dat de kleine pixel die wij zijn in die huge-ass-kosmos wellicht op grote schaal weinig impact heeft, maar des te meer impact op kleine schaal. Impact op jezelf, op je naasten, je vrienden, familie, collega’s.

Want, je hebt er maar één. Er zijn meerdere melkweg stelsels, planeten, sterrenstof is overal: ook in en rondom jou (als je Govert eens hebt gezien/gesproken dan weet je waar ik het over heb). Maar er is maar één van jou. En ook maar één kans tot leven.

Daarom aan jou de vraag: dromen of doen?

We dromen weleens, over dingen waarvan we weten dat ze misschien nooit zullen gebeuren. Fantasieën, ideeën over het nu, of de toekomst. Een dit-zou-ik-nog-weleens-willen-doen-lijstje.

De vraag is of dat lijstje er is voor de fun of it: om je gedachten te sussen, even als klein uitstapje van de realiteit naar alles wat mogelijk is. Soms is het idee genoeg. Want wil je het écht? Of staat ‘ie daar om je lijstje te vullen en te vertellen tijdens kampvuur-gesprekken of tijdens de zit-in-een-kringetje-op-een-verjaardag momenten?

Ik had er zo eentje op mijn lijstje staan. Hij stond er al een paar jaar op. Tussen de paardrijden-op-het-strand (wil ik nog doen), saxofoon leren spelen (typisch geval van ga-ik-nooit-doen), in mijn eentje reizen (afgevinkt), een eigen bedrijf beginnen (afgevinkt) en mooie dingen doen voor je medemensen (ongoing process that will never end).

Daar was ‘ie ineens, toen ik vorige maand even lekker zat te niksen op de bank: ik wil mijn Franse taal verder ontwikkelen. Ik ging ooit van basisschool frans naar havo frans. Van havo frans naar campingfrans. En van camping frans naar franse-vrienden frans.

Ik vond het hoog tijd om mij nog verder te ontwikkelen en eens even flink met mijn neus in de boeken te duiken. Daarom heb ik 2 weken geleden de keuze gemaakt om te starten. Ik zit nu middenin de oriëntatie fase, hopelijk valt ergens in augustus of september het eerste boek op de mat & reis ik met een glimlach één keer per week naar de volksuniversiteit om in de (Franse) schoolbanken plaats te nemen.

Want: één ik. één leven. en er is maar ook één excuus nodig om de weg naar je hart te boycotten. maar er is soms ook maar één (spannende) stap nodig om je te (her)begeven op het pad die je brengt naar wie je wilt zijn.

Je hoeft echt niet elke dag keuzes te maken die je maken tot de persoon die je wilt zijn. Want heel reëel: ik zit ook vaker dan eens in mijn onesie in de schemer, op de bank met een kop koffie te bedenken of ik de gordijnen echt open wil doen of me toch nog even kan verschuilen achter alles wat ik moet doen die dag.

Feit is wel dat dát (de verveel/ik-doe-even-niks-dagen) de momenten zijn waarop ze mij vinden. Die gedachten die ineens overeen lijken te komen met het gevoel in mijn buik: ik wil dit. Of soms: ik stop met dit.

Want (misschien niet eens zo heel diep) van binnen weet jij ook wel dat je maar één leven hebt. Dat je niemand wat verschuldigd bent behalve jezelf.

Ik weet van binnen dat een sprongetje wagen en écht eens kijken of je op de juiste plek zit (in je werk, relatie, vriendschappen) – een hoop overhoop kan gooien. Maar soms is dat even nodig om het licht weer wat ruimte te geven.

Dat is dus ook wat ik nu ga doen: ik ga de gordijnen opengooien en het licht naar binnen laten. En iedereen vertellen die het wil horen dat ik nog steeds aan mezelf blijf werken: in persoonlijke ontwikkeling en mijn talen. Want dat is het pad waar mijn hart ligt.

….En als ik dan op dat pad iemand tegenkom die frans spreekt, dan wil ik hem/haar wel te woord kunnen staan en kunnen vermoeien met bovenstaand verhaal.

Wat staat er al heel lang op jouw wil-ik-echt-doen-maar-het-komt-er-niet-van-lijstje?

X, Babette

0 reacties

Laat een reactie achter